Kayseri’nin Soğuk Sabahı ve İçimde Büyüyen Sessizlik
Ankarapimapentamiri’ya hoş geldiniz. Bu yazımızda merak ettiğiniz “Kolon testi neden yapılır” konusunu sizin için araştırdık.
Kayseri’de sabahlar her zaman biraz sert olur. Hava, yüzüne tokat gibi çarpar; insanı uyandırmakla kalmaz, sanki içini de dürter. O sabah da öyleydi. Perdelerin arasından sızan gri ışık odamın duvarına vururken, elimde tuttuğum günlük defterime uzun uzun bakıyordum ama yazamıyordum.
25 yaşındayım. Dışarıdan bakınca “genç, sağlıklı, hayatının başında” derler. Ama insanın içinde olup biteni kimse göremez. Son haftalarda bedenim bana tuhaf sinyaller gönderiyordu. Önce önemsemedim. Sonra o küçük sinyaller büyüdü, sessizliği bozan bir sese dönüştü.
Ve işte o gün, doktorun ağzından ilk kez o kelimeyi duydum: kolon testi.
“Bir şey yoktur” dediğim her anın içinde büyüyen korku
Başta kendimi kandırdım. “Yorgunluktur,” dedim. “Stres yapıyorumdur.” Günlüklerime bile yazarken küçümsedim yaşadıklarımı. Ama bazı şeyler küçümsendikçe büyüyor.
Bir sabah tuvaletten çıktığımda midem düğümlenmişti. Gözüm aynaya takıldı; yüzümdeki solgunluğu fark ettim. O an içimde bir şey, sessizce “bir şey yanlış” dedi.
Annem mutfakta çay koyuyordu. Ona bir şey söylemedim. Çünkü söylemek, gerçek yapacaktı. Gerçek olursa korku büyüyecekti.
Ama insanın bedeni susmaz.
Doktor odasında geçen o uzun sessizlik
Hastanenin koridorları her zaman bana fazla temiz gelir. Temizlik bazen huzur vermez, tam tersine insanı tedirgin eder. Sanki her şey fazla düzenliyse, bir şey saklanıyordur.
Doktor karşıma oturdu. Yaşlı sayılmazdı ama gözlerinde yılların yorgunluğu vardı. Sorular sordu, anlattım. Kelimeler ağzımdan çıkarken bile bana yabancıydı.
Sonra o cümleyi söyledi:
“Kolon testi yapmamız gerekiyor.”
Bir an anlamadım. Sanki başka bir dil konuşulmuş gibi oldu. Sonra yavaş yavaş idrak ettim.
Kolon testi neden yapılır?
Bunu o an yüksek sesle sormadım ama içimde bağırıyordum.
Doktor sakin bir sesle anlattı. Bağırsak sisteminde kanama şüphesi varsa, açıklanamayan karın ağrıları varsa, dışkılama düzeninde değişiklikler görülüyorsa ya da bazı riskleri elemek için bu test yapılırmış. İçeriye bir kamera ile bakılırmış, her şey net görülürmüş.
“Net görmek” kelimesi beni hem rahatlattı hem korkuttu.
Çünkü netlik bazen umut, bazen de yüzleşmedir.
Kayseri sokaklarına dönerken içimde büyüyen düşünceler
Hastaneden çıktığımda hava hâlâ soğuktu. Ellerimi cebime soktum ama ısınmadım. Şehrin gürültüsü bana uzak geliyordu. İnsanlar hayatlarına devam ediyordu; biri market poşeti taşıyor, biri telefonda gülüyordu. Ben ise kendi içime kapanmıştım.
Otobüs durağında beklerken defterimi açtım. Yazmak istedim ama yazamadım. İlk defa kelimeler değil, korku doluydu içim.
“Ya bir şey çıkarsa?” diye düşündüm.
Sonra hemen başka bir ses geldi içimden: “Ya hiçbir şey yoksa ve sen boş yere bu korkuyu taşıyorsan?”
İki düşünce arasında sıkışıp kaldım.
İnsan kendi bedenine ne kadar yabancı olabilir?
O gün bunu düşündüm. Kendi bedenim bana ait ama aynı zamanda bana yabancıydı. İçimde olup biteni görememek, kontrol edememek çok garip bir histi.
Kolon testi denilen şey, işte bu yüzden yapılırmış. Görmediğin ama hissedilen sorunları görmek için. Sessiz ilerleyen hastalıkları yakalamak için. İç organların içine bakıp “gerçekte ne oluyor” sorusuna cevap bulmak için.
Ama insan bunu bilse bile, korku kolay geçmiyor.
Gecenin içinde büyüyen senaryolar
O gece uyuyamadım. Kayseri’nin gece sessizliği bile bana fazla gürültülü geldi. Tavanı izledim uzun süre. Sonra gözlerimi kapattım, açtım, tekrar kapattım.
Aklımda sürekli aynı düşünce vardı: test.
Bir yandan “erken teşhis” kelimesi umut gibi geliyordu. Bir şey varsa erken bilmek iyi bir şeydi. Ama diğer yandan “ya gerçekten ciddi bir şey çıkarsa” ihtimali içimi kemiriyordu.
Telefonu elime aldım, internete bakmak istedim ama kendimi durdurdum. Çünkü bazı bilgiler insanı rahatlatmak yerine daha çok korkutuyor.
Defterime yazdım sadece:
“Bilmiyorum. İçimde bir şey var ama ne olduğunu bilmiyorum. Ve bilmemek, en kötü hislerden biri.”
Test gününe yaklaşırken değişen ben
Günler geçti. Randevu yaklaştıkça içimdeki sessizlik daha ağır bir şeye dönüştü. İnsan bazen korktukça daha olgun hissediyor. Sanki bir şeylerle erken tanışmış gibi.
Ailem fark etti. Annem gözlerime bakıp “iyi misin?” diye sordu. “İyiyim” dedim. Yalan değildi belki ama tam da doğru değildi.
Kolon testi neden yapılır sorusunu artık sadece doktorun ağzından değil, kendi içimden de duymaya başlamıştım. Çünkü ben de anlamaya çalışıyordum: Bu süreç beni nereye götürecekti?
Hastane koridorunda beklerken
Test günü geldiğinde hastaneye tek başıma gittim. Kalabalık vardı ama herkes kendi dünyasındaydı. Ben ise kendi içimde kaybolmuştum.
Koridorda otururken ellerim titriyordu. Yanımdan geçen insanların yüzlerine baktım. Kimse benim içimdeki fırtınayı bilmiyordu.
Bir hemşire ismi okudu. Kalktım. O an kalbim sanki boğazıma çıktı.
Gerçekle yüzleşme anı
İşlemden önce her şeyi anlattılar. Basit görünüyordu anlatınca. Ama insan için “basit” olan şeyler bazen zihinde devleşir.
Yine de şunu düşündüm: Bu test yapılmasa, içimde ne olduğunu asla bilemeyecektim.
Kolon testi, aslında bir tür cevap arayışıydı. Bedenin içinden gelen sessiz mesajların anlamını çözme çabasıydı.
O an korktum ama aynı zamanda garip bir şekilde teslim oldum. Çünkü belirsizlik daha yorucuydu.
Sonrasında gelen sessiz rahatlama
İşlem bittikten sonra zamanın nasıl geçtiğini hatırlamıyorum. Bir süre dinlendim. Doktor kısa bir açıklama yaptı. Ciddi bir şey olmadığı söylendiğinde içimde bir şey çözüldü.
O an ağlamak istedim ama ağlamadım. Sadece gözlerim doldu.
Çünkü fark ettim ki ben günlerdir sadece hastalıktan değil, belirsizlikten korkuyormuşum.
Kayseri’nin soğuk havası bile o an daha sıcak geldi.
İçimde kalan ders
Eve dönerken otobüs camından dışarı baktım. Şehir aynıydı ama ben değişmiştim.
Kolon testi neden yapılır sorusunun cevabı artık benim için sadece tıbbi bir açıklama değildi. Aynı zamanda insanın kendi bedenini dinlemeyi öğrenmesi, küçük sinyalleri görmezden gelmemesi ve bazen korksa bile gerçeğe bakabilmesi demekti.
Defterimi açtım, uzun zamandır ilk kez rahat bir şeyler yazdım:
“Beden bazen bağırmaz. Sadece fısıldar. Ve biz o fısıltıyı duymazsak, bir gün ses yükselir. Bugün bunu öğrendim.”
Kayseri’nin akşam ışıkları pencereden içeri sızarken, içimde uzun zamandır hissetmediğim bir şey vardı: hafiflik.
Bu içeriğimizin sonuna geldik. Ankarapimapentamiri olarak “Kolon testi neden yapılır” hakkındaki sorularınızı yorumlarda paylaşabilirsiniz.